سپیده که سر بزند نخستین روز روزهای بی توآغاز می شود آفتاب سرگشته وپرسان تا مرا کنار کدام سنگ تنها باید به تماشای سوسنی نوزاد به نخستین دره سرگشتی هام در اندیشه تو ام که زنبقی به جگر می پروریو نسترنی به گریبان که انگشت اشاره ات به تهدید بازیگوشانه منقار می زند به هوا و فضا را سیراب می کند از شبنم و گیاه سپیده که سر بزند خواهی دید که نیست به نظر گاه تو آن سدر فرتوتی که هر بامداد گنجشکان بر شاخساران معطرش به ترنم آخرین ستارگان کهکشان شیری را تا خوابگاه آفتابیشان بدرقه می کردند سپیده که سر بزند نخستین روز روزهای بی مرا آغاز خواهی کرد مثل گل سرخ تنهاییآه خواهی کشید به پروانه ها خواهی اندیشید و به شاخه سدریکه سایه نینداخته بر آستانه ات

کی تو بازار بوده و حساب کتاب بلده و مظنه قیمت ها دستشه؟

8 ساعت و 29 دقیقه بی خبری را از 10:17 دقیقه صبح تا 18:46 دقیقه غروب را بِهم قیمت بدهد.

از تمامه آدمای روزگارمن پناه آورده بودم سمت تو نمیشه بری من حرف دارم آروم باشمسئولی پیش اونکه بودی دنیاشاونکه نمیخواد زیر بارون باشیبارون گرفته تو هوای چشماش من زیادی عاشقت بودم همینشد دلیل اینکه تو راحت بریدل سپردم تا بمونی پیش منواسه هرچی غیر من دل دل زدیمشکلت من بودم انگار عشق منیک تنه تو قلب این مشکل زدی قطعه ی بارون من به تو حق میدم از من دلخوریمن به تو حق میدم اینجوری بریامشبو پیشم بمون طاقت بیارزیر این بارون که سرما میخوریاز تمامه آدمای روزگارمن پناه آورده بودم سمت تومن تورو از دست دادم عشق منجا نداره واسه ی من قلب تو دله تو زدمو دل بُریدی ا